Het begint toch weer te kriebelen. Terwijl ik dit schrijf vraag ik me af waar ik aan begin; de eerste woorden staan nog niet op schrift of het idee om de pen weer op te pakken lijkt even vluchtig verdwenen als dat het gekomen is. Toch lijkt het me fantastisch weer te gaan bloggen. Omdat schrijven de manier is om echt eerlijk te zijn – tegen jezelf, en daarmee tegen anderen. De studie theologie (en zijdelings wat filosofie) waar ik dit jaar mee begonnen ben, slingert je soms van hot naar her. En vanuit de stroomversnelling waar ik in terecht gekomen ben, hoop ik je mee te kunnen nemen.
Dat was het voor nu. Binnenkort zullen er weer blogs gaan verschijnen. Het zal gericht zijn op mijn studie en alles dat daarbij komt kijken. Door het schrijven hoop ik mijn geloofsleven en ontwikkeling in kaart te brengen. Het wordt dus zowel academisch als persoonlijk. Als voorproefje een paper dat ik geschreven heb voor het vak Inleiding godsdienstwetenschappen over Zarathoestra en het zoroastrisme. De opzet zal duidelijk anders zijn dan jij van mij gewend was. Het wordt zeker even zoeken naar vorm en inhoud, maar ik heb er onwijs veel zin in!
Tot snel,
Dick
The adopted son of Asia: Over de leer van de mens in de mythe van Zarathoestra
“Of all the sons of Asia, Zarathustra was the first to be “adopted” by the West.” In navolging van deze adoptie – of misschien meer als gevolg daarvan - zijn sommigen hem gaan zien als de grondlegger van de dualistische traditie. De Belgische filosoof, ethicus en opiniemaker Etienne Vermeersch gaat zelfs zo ver dat hij het “Judeo-christelijke en Islamitische denken” over moraal direct aan Zarathoestra verbindt. Toen ik dit hoorde was mijn interesse gewekt, en daarom wil ik in dit paper een deel van zijn leer beschrijven. Meer specifiek; de plaats van de mens binnen het zoroastrisme vanuit het perspectief van de mythe over Ohrmazd en Ahriman. Hieruit volgt als onderzoeksvraag: “Wat is de plek van de mens binnen het zoroastrisme en hoe krijgt die vorm binnen de mythe van Zarathoestra?” Om die vraag te beantwoorden werk ik met drie deelvragen: “Waar komt de mens vandaan; waartoe zijn wij op aarde en waar gaat de mens naartoe?” Als leidraad voor het beantwoorden van deze vragen gebruik ik het artikel “Eeuwig, ongeschapen, maar zonder ‘bestaan’: De Boze Geest en zijn werkelijkheid in het zoroastrisme.”van Prof. dr. A.F. de Jong. Na deze vragen behandeld te hebben volgt een conclusie waarin de hoofdsom van dit paper genoemd wordt en de hoofdvraag zal worden beantwoord.
Hallo iedereen!
Het is alweer een tijd terug dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Ik had het al eerder willen zeggen, maar het kwam er maar niet van. Daarom nu even dit berichtje. Voorlopig is dit mijn laatste blog. Bijna anderhalf jaar lang heb ik met heel veel plezier geblogd, en ik heb genoten van alle leuke, interessante en enthousiaste reacties die er op de blog en via de mail zijn geweest. Op een gegeven moment is het denk ik goed om (misschien voor even) iets anders te gaan doen. Of ik weer een keer verder ga met bloggen weet ik niet, maar voorlopig houd ik het hierbij.
Het is misschien leuk om nog even een laatste update te geven over mijn reilen en zeilen. Deze maand zijn mijn examens, en volgend jaar hoop ik theologie te gaan studeren in Utrecht. Misschien zijdelings nog wat filosofie erbij doen, maar dat gaat zich dan wel wijzen. Wat ik wil worden weet ik nog niet precies, maar dat hoeft natuurlijk nog niet. Dat is iets wat zich zal gaan wijzen, en een weg die ik biddend en vragend hoop te gaan.
Gods zegen toegewenst,
Dick
Vandaag een weer een gastblogger! Deze blog is geschreven door Matthijs Wessels.
‘Mag ik heel even jullie aandacht?’ Langzaam verstomt het geroezemoes en wordt het rustig. In de stilte schuifelt een man naar voren. Langzaam begint hij voor de groep heen en weer te lopen en herhaalt de woorden: ‘Ik wil jullie vragen om stil te zijn.’ De doodstille zaal kijkt de man met onbegrip aan, ze zijn immers stil. Opeens komt de man tot stilstand en kijkt de groep aandachtig aan en zegt: ‘Dit is een schreeuw om stilte.’
De eerste tijd dat ik in de jeugdgevangenis zat was voor mij niet gemakkelijk. Je bent plotseling uit je vertrouwde omgeving gerukt en wordt verplicht om tegen de muur van je cel aan te staren. Je wilt graag vrij zijn en buiten met vrienden afspreken en leuke dingen doen. Na een tijdje schik je je met je lot en probeer je te leren van de positie waar je in zit. Het mooie van een cel heb ik leren zien door de Chinese voorganger Wang Mingdou. Wang Mingdou heeft moeten lijden voor zijn geloof. Hij zat 23 jaar in de gevangenis, waarvan een groot deel in eenzame opsluiting. In de tijd dat hij in de isoleercel zat had hij niets. Hij had geen Bijbel, geen schrijfgerei, niets. Hij was in die periodes alleen met God. In de tijd in jeugddetentie heb ik ervaren hoe rijk eigenlijk stilte is. De cel is de perfecte plek om tot rust te komen en gas terug te nemen. Een perfect moment om eens stil te staan bij God en stil te worden voor God.
Dit is nu precies het gevaar van deze maatschappij. Het merendeel van jullie zal nooit in een cel gezeten hebben. Ook ik heb natuurlijk nooit in een jeugdgevangenis gezeten, gelukkig maar! Toch verlang ik er stiekem wel eens naar. Stiekem verlang ik naar een moment dat ik verplicht niets om mee heen heb en stil moet zijn. Stilte is opbouwend en maakt ons bewust wie we zijn, wie we kunnen zijn en in de stilte worden we geconfronteerd met de kloof hiertussen. De momenten van stilte zijn de momenten waarin we het aangezicht van God kunnen zoeken. Vaak zijn we te gehaast in de tijd die we aan God toekennen. We zijn altijd druk, we hebben nooit tijd.
Helaas is stil zijn geen vanzelfsprekendheid en vraagt het tijd en bereidheid om stil te worden voor God. Ook voor Jezus moet het niet makkelijk geweest zijn om tijd te vinden waarin hij alleen kon zijn en stil kon worden. Jezus had een druk leven met veel volgelingen. Dagelijks predikte, leerde en genas Hij. Tóch kiest Hij ervoor om zijn Vader te zoeken, vroeg in de ochtend, toen het nog helemaal donker was (Mar. 1:35). Jezus zoekt een eenzame plek en zoekt in de stilte het aangezicht van zijn Vader in de dialoog van het gebed. Jezus kiest voor tijd met zijn Vader en wordt erdoor gesterkt (Marc. 1:22).
Ook wij mogen ons laten sterken door de tijd met God. Stille tijd is geen waardeloze tijd, maar waardevolle tijd. Het getuigt van wijsheid als je ervoor kiest om af en toe eens de tijd te nemen voor overdenking, meditatie en bezinning. We moeten momenten gaan creëren waarin alles om ons heen niet meer van belang is. We moeten onze eigen cel bouwen. Een plek waar we ons niet laten afleiden en niets om handen hebben dat tussen ons en God in kan staan. We moeten beantwoorden aan de schreeuw om stilte, met stilte…
Andere posts:
Wat zijn jouw verlangens?
What This World Needs (Deel 1)
“Peter, de schapen staan in het gras”
Ik heb er geen twijfel over of God het beste met me voor heeft, ik verwonder me er alleen over dat het beste zo pijnlijk is. Maar dat was dan ook onderdeel van het programma. Als we onze redding zouden verdienen, dan zouden we het niet nodig hebben. De enige reden dat we God nodig hebben, is dat we Hem niet uit onszelf verdienen. Genade is Gods antwoord op onze onmacht, niet op onze prestaties. Is dat negatief? Nee, dat denk ik niet. Juist onze zondigheid maakt onze Redding zeker. Juist omdat ik slecht ben weet ik dat ik een kind van God ben. Een gek idee? Misschien. Maar stel je nu eens voor dat ik vanuit mezelf goed zou zijn. Stel je voor dat ik vanuit mezelf de Hemel zou verdienen. Dat ik op eigen kracht het Eeuwig Leven gekregen zou hebben. Hoeveel zou er nodig zijn om me daarvan af te brengen? Precies 1 zonde. Een moment van onwaakzaamheid. Alles zou ik verliezen door 1 keer iets te doen dat tegen Zijn geboden in zou gaan, want al na 1 zonde ben ik niet meer helemaal heilig. Ik zou – letterlijk – mijn leven niet zeker zijn. Maar gelukkig ben ik een zondaar. Gelukkig kan ik het niet zelf. Gelukkig kan alleen Hij mij redden, want op Hem kan ik vertrouwen.
Gelukkig ligt het niet aan mij.
Sommige mensen zijn het zonnetje in huis. Ik ook. Ik heb wat research gedaan en wat blijkt? 21 januari 1993 – mijn geboortedag! – was de warmste 21 januari ooit in Nederland! Maar liefst 12,3 graden werd er gemeten in De Bilt. Dat kan natuurlijk geen toeval zijn. De ware bron achter de opwarming van de aarde kent u beter dan u denkt. Le réchauffement, c’est moi! En nu, 18 jaar later, is Dickie van een klein zonnetje in een ware supernova veranderd. Het aftellen is afgelopen. 17 jaar en ruim 360 dagen voorbereiding gaan nu eindelijk hun vruchten afwerpen. Vanaf nu ben ik een man. Onafhankelijk. Verantwoordelijk. Volwassen. Competent. Mondig. Alles wat ik gisteren nog niet was dus.
Vanaf vandaag mag ik mijn achternaam laten veranderen (suggesties?), door jou worden aangeklaagd, mijn rijbewijs halen, stemmen, een bankrekening openen en een huurcontract ondertekenen. Kortom, er valt een hoop lol te beleven vanaf nu. Alleen bij de politie gaan (19), taxichauffeur worden (19), burgemeester spelen (25), brandweerman zijn (20) en het minimumloon voor volwassenen ontvangen (23) liggen nog in het verschiet. Eerst maar eens leren koken. En strijken. Ik mag klagen over dat het vroeger allemaal beter was. Nostalgische gevoelens hebben bij lang vervlogen tijden siert mij vanaf nu. Het mag allemaal, want ik ben volwassen.
Maar goed, even serieus. Vandaag is dus mijn 18e verjaardag. Het afgelopen jaar was écht het mooiste, leukste en beste jaar uit mijn leven – ik kan alleen maar hopen en bidden dat de volgende jaren nog mooier worden. De afgelopen jaren is God bij me geweest en heeft Hij me altijd gedragen. Niet dat het altijd makkelijk was, maar wel dat Hij mij nooit heeft losgelaten. Hij heeft iets in mij gelegd dat ik de rest van mijn leven uit mag dragen. Daarom kan ik eigenlijk niet meer dan dankbaar zijn. “Uw genade is mij genoeg.“ Dat is de kracht waaruit ik wil leven.
Hoe je een verjaardagsblog afsluiten moet weet ik niet, dus sorry voor het ietwat abrupte einde. Ik heb echt een tijd na zitten denken, maar ik heb werkelijk waar geen flauw idee!
Stel je eens voor dat er over duizend jaar nog steeds mensen zouden wonen op aarde, maar dat deze mensen allemaal blind zouden zijn. Dat niemand meer echt kon zien. Je zou dan denk ik – hoe gek het ook klinkt – ongeveer dezelfde situatie krijgen als die wij nu hebben wanneer we over God spreken. De blinde mens over duizend jaar is een afstammeling van ons, en kent dus ook woorden uit onze taal. Het werkwoord zien bijvoorbeeld, of het zelfstandig naamwoord uitzicht. Het is moeilijk voor te stellen dat alle mensen van de ene op de andere dag blind zouden zijn, dus we kunnen aannamen dat dit een proces van vele generaties is. Eerst ziet men alles, dan steeds iets minder, op een geven moment alleen nog maar het verschil tussen licht en donker en als het proces voltooid is ziet men niets. Wij kunnen zien, maar zij zullen blind zijn. Je zou het het Land van de Blinden kunnen noemen.
Wat zou er gebeuren met de woorden uit onze taal die met zien te maken hebben? Ik denk dat die woorden nog steeds zouden bestaan, maar een veel vagere betekenis hebben dan nu. Zien zou dan niet meer betekenen ‘iets met je ogen aanschouwen’, maar veel meer zoiets als ‘begrijpen’ of ‘snappen’. Op die manier wordt het nu namelijk soms ook al gebruikt. Zien zal dan een synoniem zijn voor begrijpen. Sterker nog, niemand zal ook nog maar het idee hebben dat het ooit iets anders betekend heeft. Mensen die achter zien een visueel iets denken worden voor gek verklaard. Naarmate men meer en meer van het ware zien verwijderd werd – het zien met je ogen – werd de betekenis ook steeds vager. Het concrete zien werd vervangen voor een vager iets, totdat het uiteindelijk niets meer betekent dan snappen. Zo ook met God.
Ik denk niet dat er ooit een mens geweest is – op Jezus na – die God zo gezien heeft als dat Adam dat deed. Niemand heeft ooit zo dichtbij Hem gestaan als hij. Maar acute blindheid trad op na de zondeval. En hoewel Adam God niet meer werkelijk kon zien, wist hij nog wel veel van wie Hij is. Zijn kinderen waarschijnlijk al iets minder. Maar de zonde had de mens overwonnen, en zo kwam het dat wij allemaal in feite blind geboren zijn. Van nature kan de mens God niet meer zien, haar ogen zijn gesloten. De concrete God is veranderd in een vaag concept, net zoals in het land van de blinden het visuele zien is veranderd in een vaag soort van begrijpen. Hoe langer en verder we bij God vandaag komen, hoe slechter ons beeld van Hem zal zijn. Daarom moeten onze ogen geopend worden. Wat wij ‘zien’ noemen is niet meer dan een heel vage afspiegeling van het werkelijke zien. Het aanschouwen van onze Hemelse Vader. De zonde maakte ons blind, maar de genade maakt dat onze ogen geopend worden.
“Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen, doch straks van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik onvolkomen, maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.” – 1 Kor 13:12.
Andere posts:
Het gebedsexperiment
Het Land achter de Sterren
De God van de Romantiek
Iedereen heeft wel iets geks. De een houdt van pindakaas met komkommer, de ander van zwemmen in steenkoud water en weer een ander stapt alleen op de witte vlakken van het zebrapad. Goed, zo heb ook ik mijn zwakheden. Of in dit geval – een zwak. Een zwak voor één rapper die vandaag een nieuw album heeft uitgebracht. Lecrae Moore. Ik zal jullie niet vermoeien met disco- biografieën - hij heeft gewoon een nieuw album op de markt gebracht waar zulke gave nummers op staan dat ik het niet kan laten er even over te bloggen. Lecrae is een christelijke rapper die aangesloten is bij ReachRecords – een christelijk hiphiplabel. Een paar dagen terug schreef ik over de klassieke muziek waar ik zo van houd, maar deze ene man verdient het eigenlijk ook wel om genoemd te worden. Vandaar deze blog. Veel verder kunnen twee muziekstijlen niet van elkaar liggen, en ik zal maar meteen toegeven dat ik Klassiek veel en veel meer waardeer dan HipHop – toch moet ik hem gewoon een keer genoemd hebben. Dus vandaag een overzichtje van zijn beste nummers!
Niet alleen zijn muziek is gaaf, ook zijn teksten zijn mooi. Je moet er van houden – dat geef ik meteen toe – maar als je het mooi vindt dan vind je het meteen geweldig. Op zijn nieuwe album Rehab: The Overdose staan ook weer supergoede nummers. Chase That is echt geweldig, net als Strung Out en Like That. Van zijn vorige album Rehab zijn de nummers Amp It Up, God is Enough, 40 Deep en High aan te raden. Als ik toch nummers aan het noemen ben dan ook maar van het album daarvoor: Rebel. Van dit album zijn de nummers The Bride en Desperate leuk. De albums daarvoor moet je als je de muziek leuk vindt zelf maar even gaan onderzoeken! Ikzelf vind zijn laatste drie albums (die ik genoemd heb dus) de beste. Om het af te maken nog twee nummers die op geen enkel album staan: Hands High en Dream.
Voor vandaag dus even deze muziek! Vind je het leuk; voel me vrij om er meer van op te zoeken of te vragen. Vind je het niks, voel je vrij om deze blog even over te slaan;)
“God in the flesh / Son I confess / But until God stepped in / And paid our debt / We deserve wrath / All that he had / The wages of sin / Equals death / Do the math” – Lecrae, Amp It Up.
“Used to want a lotta things / All the stuff that’s on TV / Education, cars, and clothes / Fashion lights and jewelry / (Focused on the wrong stuff) / Now I got my eyes on you / And now I know that / God is enough” – Lecrae, God is Enough.
Andere posts:
Veel geprezen, nooit gelezen.
Wat als je oog in oog staat met de Schepper?
De Here God, want Hij heeft ze allemaal op pad gestuurd!
“Ach, hoeveel woorden, Heer mijn God, hoe vele woorden hebben
wij, Heer, over een paar woorden geschreven!” – Augustinus.
“Stel dat persoon A zegt: “Hij bedoelt wat ik erin zie.” En persoon B zegt: “Nee, hij bedoelde wat ik zeg.” – dan denk ik dat het goed is om te zeggen: “Waarom bedoelde hij niet allebei de dingen, als allebei de opvattingen waar zijn? En als er nog een derde en een vierde opvatting is, en als iemand nog iets totaal anders dat waar is in deze woorden ziet, waarom zouden we dan niet kunnen zeggen dat al deze opvattingen bedoelt worden door de schrijver? Als de schrijver een werktuig is geweest van de Levende God, waarom zou Hij de boeken dan niet aanpassen aan de levens en denkwijzen van de vele mensen die er verschillende maar toch ware opvattingen in zien?”
Als het aan mij ligt (dit is mijn eigen overtuiging) zou ik een Bijbelse waarheid het liefst zo schrijven dat iedere waarheid die men maar in de Schrift zou kunnen lezen in mijn woorden weerklinkt. Liever dat dan dat ik mijn eigen mening zo stellig uitdruk dat ik alle andere waarheden verwerp.
(…) En tenslotte, Heer, als wij mensen Mozes’ woorden minder scherp zien, zou Uw heilige Geest dan niet de vele andere waarheden kennen die wij in deze woorden zouden kunnen lezen? Zou dat kunnen; zelfs als Mozes zelf maar één enkele waarheid met zijn woorden wilde zeggen? In dat geval moet wat door hem bedoelt werd wel verhevener en belangrijker zijn dan alle andere waarheden. Maar hoe het ook zij, wilt U ons deze waarheid laten zien, of een andere waarheid in deze woorden als U dat wilt. Of U ons nu hetzelfde wilt laten zien als Mozes of iets anders naar aanleiding van dezelfde woorden; geef dat wij door U gevoed en door geen dwaling misleid worden.
Vrij hertaald naar delen van Augustinus Confessiones XXXI 42 en XXXII 43.
Dit gedeelte uit Augustinus’ boek las ik vanochtend. Het hoofdstuk waarin dit gezegd wordt gaat over Genesis, waarin staat “In den beginne schiep God…” (vandaar ook de verwijzing naar “Mozes’ woorden”) Anders dan vaak wordt gedacht was Augustinus – en veel kerkvaders met hem – geen uitgesproken aanhanger van de zesdaagse schepping. Het standpunt dat Augustinus in de eerste twee alinea’s probeert te verdedigen is dat het gevaarlijk is om een Bijbelse waarheid – of wat jij denkt dat waar is – zo te zeggen dat je daarmee alle andere opvattingen uitsluit. Het is in zijn ogen beter om bescheiden te zijn en waarheden zo algemeen mogelijk te presenteren. Daarmee voorkom je dat je blik te beperkt wordt en dat je andere opvattingen – die misschien wel meer waarheid bevatten dan de jouwe – op voorhand al uitsluit.
In de laatste alinea doet Augustinus een gedurfde uitspraak. Wat hij zegt komt eigenlijk hier op neer: “Het kan zijn dat Mozes met wat hij zei maar één enkel ding wilde zeggen, maar het is mogelijk dat God aan latere lezers met diezelfde woorden iets anders duidelijk wil maken dan dat Mozes in eerste instantie bedoelde.” Dat dit een gevaarlijk idee is beseft Augustinus zelf ook. Kun je door dit te zeggen niet heel makkelijk in de valkuil lopen dat je gewoon elke tekst uitlegt zoals jij het wilt? Daarom zegt Augustinus het volgende: “Of God ons nu hetzelfde duidelijk wil maken als dat de schrijver bedoelde, of dat Hij ons iets anders wil zeggen; het belangrijkste is dat we erdoor gevoed worden en dat we niet worden misleid.” Het is voor hem van groot belang dat het inderdaad God is die deze ‘andere waarheid’ aan ons wil openbaren, en dat het niet onze eigen opvatting is die we in een tekst denken te lezen. Daarom bidt hij God zo nadrukkelijk dat het hem tot voeding zal zijn en dat het hem niet misleiden zal.
Wat vind jij van deze gedachten? Is het beter om een duidelijk standpunt in te nemen als het om discussies als bijvoorbeeld de Schepping gaat, of kun je beter een meer algemeen standpunt innemen? En is het mogelijk dat God ons een andere waarheid duidelijk wil maken dan dat een schrijver in de Bijbel in eerste instantie bedoelt? En zo ja; hoe zorg je ervoor dat je niet misleid maar gevoed wordt?
Andere posts:
Waar was God voordat Hij de tijd schiep?
Zijn alle mensen voor God gelijk?
Gevoel is geen goede raadmeester (maar wel gaaf)
