De Here God, want Hij heeft ze allemaal op pad gestuurd!

Met Pasen hadden we op school een viering waarbij medewerking werd verleend door een koor met allemaal verstandelijk beperkten – Het Regenboogkoor. Het was geweldig om ze te zien zingen, dansen en springen. Ze gingen helemaal uit hun dak op liedjes over Jona, Abraham en Martha – de vreugde spatte er gewoon vanaf. Tijdens de paasviering werden drie Bijbelse personen aan ons ‘voorgesteld’ – Abraham, Zacheüs en Jona. Omstebeurt hadden ze veertig seconden om iets over hun leven met God te vertellen, waarbij ze vooral moesten vertellen over of ze wel of niet op God hadden vertrouwt. Abraham hield een vlammend betoog over zijn reis naar de berg waar hij zijn zoon zou moeten offeren, Zacheüs vertelde over zijn ontmoeting met Jezus en Jona vertelde met heilige nederigheid over het feit dat hij getuige was geweest van de grootste opwekking ooit (daarbij trots dat het toch wel een klein beetje door hem kwam dat heel Nineve ineens God ging volgen). Helemaal aan het eind van de viering werd er een meisje met Downsyndroom uit het koor naar voren gehaald, en vroeg de ‘presentator’ van de viering wie zij nou vond dat het meeste vertrouwen in God had laten zien in zijn leven. Ze dacht bijna niet na en gaf meteen antwoord: “De Here God, want Hij heeft ze allemaal op pad gestuurd!”. Bestaat er een mooier antwoord dan dat?

Andere posts:
Soms zou ik nooit oud willen worden
Alle eer aan Hem, het is Pasen
Op de vlucht voor God