Dat was het voor nu. Binnenkort zullen er weer blogs gaan verschijnen. Het zal gericht zijn op mijn studie en alles dat daarbij komt kijken. Door het schrijven hoop ik mijn geloofsleven en ontwikkeling in kaart te brengen. Het wordt dus zowel academisch als persoonlijk. Als voorproefje een paper dat ik geschreven heb voor het vak Inleiding godsdienstwetenschappen over Zarathoestra en het zoroastrisme. De opzet zal duidelijk anders zijn dan  jij van mij gewend was. Het wordt zeker even zoeken naar vorm en inhoud, maar ik heb er onwijs veel zin in!

Tot snel,
Dick

The adopted son of Asia: Over de leer van de mens in de mythe van Zarathoestra

“Of all the sons of Asia, Zarathustra was the first to be “adopted” by the West.” In navolging van deze adoptie – of misschien meer als gevolg daarvan -  zijn sommigen hem gaan zien als de grondlegger van de dualistische traditie. De Belgische filosoof, ethicus en opiniemaker Etienne Vermeersch gaat zelfs zo ver dat hij het “Judeo-christelijke en Islamitische denken” over moraal direct aan Zarathoestra verbindt. Toen ik dit hoorde was mijn interesse gewekt, en daarom wil ik in dit paper een deel van zijn leer beschrijven. Meer specifiek; de plaats van de mens binnen het zoroastrisme vanuit het perspectief van de mythe over Ohrmazd en Ahriman. Hieruit volgt als onderzoeksvraag: “Wat is de plek van de mens binnen het zoroastrisme en hoe krijgt die vorm binnen de mythe van Zarathoestra?” Om die vraag te beantwoorden werk ik met drie deelvragen: “Waar komt de mens vandaan; waartoe zijn wij op aarde en waar gaat de mens naartoe?” Als leidraad voor het beantwoorden van deze vragen gebruik ik het artikel “Eeuwig, ongeschapen, maar zonder ‘bestaan’: De Boze Geest en zijn werkelijkheid in het zoroastrisme.”van Prof. dr. A.F. de Jong. Na deze vragen behandeld te hebben volgt een conclusie waarin de hoofdsom van dit paper genoemd wordt en de hoofdvraag zal worden beantwoord.

Lees verder…

Het is alweer een tijd terug dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Ik had het al eerder willen zeggen, maar het kwam er maar niet van. Daarom nu even dit berichtje. Voorlopig is dit mijn laatste blog. Bijna anderhalf jaar lang heb ik met heel veel plezier geblogd, en ik heb genoten van alle leuke, interessante en enthousiaste reacties die er op de blog en via de mail zijn geweest. Op een gegeven moment is het denk ik goed om (misschien voor even) iets anders te gaan doen. Of ik weer een keer verder ga met bloggen weet ik niet, maar voorlopig houd ik het hierbij.

Het is misschien leuk om nog even een laatste update te geven over mijn reilen en zeilen. Deze maand zijn mijn examens, en volgend jaar hoop ik theologie te gaan studeren in Utrecht. Misschien zijdelings nog wat filosofie erbij doen, maar dat gaat zich dan wel wijzen. Wat ik wil worden weet ik nog niet precies, maar dat hoeft natuurlijk nog niet. Dat is iets wat zich zal gaan wijzen, en een weg die ik biddend en vragend hoop te gaan.

Gods zegen toegewenst,
Dick

‘Mag ik heel even jullie aandacht?’ Langzaam verstomt het geroezemoes en wordt het rustig. In de stilte schuifelt een man naar voren. Langzaam begint hij voor de groep heen en weer te lopen en herhaalt de woorden: ‘Ik wil jullie vragen om stil te zijn.’ De doodstille zaal kijkt de man met onbegrip aan, ze zijn immers stil. Opeens komt de man tot stilstand en kijkt de groep aandachtig aan en zegt: ‘Dit is een schreeuw om stilte.’

De eerste tijd dat ik in de jeugdgevangenis zat was voor mij niet gemakkelijk. Je bent plotseling uit je vertrouwde omgeving gerukt en wordt verplicht om tegen de muur van je cel aan te staren. Je wilt graag vrij zijn en buiten met vrienden afspreken en leuke dingen doen. Na een tijdje schik je je met je lot en probeer je te leren van de positie waar je in zit. Het mooie van een cel heb ik leren zien door de Chinese voorganger Wang Mingdou. Wang Mingdou heeft moeten lijden voor zijn geloof. Hij zat 23 jaar in de gevangenis, waarvan een groot deel in eenzame opsluiting. In de tijd dat hij in de isoleercel zat had hij niets. Hij had geen Bijbel, geen schrijfgerei, niets. Hij was in die periodes alleen met God. In de tijd in jeugddetentie heb ik ervaren hoe rijk eigenlijk stilte is. De cel is de perfecte plek om tot rust te komen en gas terug te nemen. Een perfect moment om eens stil te staan bij God en stil te worden voor God.

Dit is nu precies het gevaar van deze maatschappij. Het merendeel van jullie zal nooit in een cel gezeten hebben. Ook ik heb natuurlijk nooit in een jeugdgevangenis gezeten, gelukkig maar! Toch verlang ik er stiekem wel eens naar. Stiekem verlang ik naar een moment dat ik verplicht niets om mee heen heb en stil moet zijn. Stilte is opbouwend en maakt ons bewust wie we zijn, wie we kunnen zijn en in de stilte worden we geconfronteerd met de kloof hiertussen. De momenten van stilte zijn de momenten waarin we het aangezicht van God kunnen zoeken. Vaak zijn we te gehaast in de tijd die we aan God toekennen. We zijn altijd druk, we hebben nooit tijd.

Helaas is stil zijn geen vanzelfsprekendheid en vraagt het tijd en bereidheid om stil te worden voor God. Ook voor Jezus moet het niet makkelijk geweest zijn om tijd te vinden waarin hij alleen kon zijn en stil kon worden. Jezus had een druk leven met veel volgelingen. Dagelijks predikte, leerde en genas Hij. Tóch kiest Hij ervoor om zijn Vader te zoeken, vroeg in de ochtend, toen het nog helemaal donker was (Mar. 1:35). Jezus zoekt een eenzame plek en zoekt in de stilte het aangezicht van zijn Vader in de dialoog van het gebed. Jezus kiest voor tijd met zijn Vader en wordt erdoor gesterkt (Marc. 1:22).

Ook wij mogen ons laten sterken door de tijd met God. Stille tijd is geen waardeloze tijd, maar waardevolle tijd. Het getuigt van wijsheid als je ervoor kiest om af en toe eens de tijd te nemen voor overdenking, meditatie en bezinning. We moeten momenten gaan creëren waarin alles om ons heen niet meer van belang is. We moeten onze eigen cel bouwen. Een plek waar we ons niet laten afleiden en niets om handen hebben dat tussen ons en God in kan staan. We moeten beantwoorden aan de schreeuw om stilte, met stilte…

Andere posts:
Wat zijn jouw verlangens?
What This World Needs (Deel 1)
“Peter, de schapen staan in het gras”

Gelukkig ligt het niet aan mij.

Vanaf vandaag mag ik mijn achternaam laten veranderen (suggesties?), door jou worden aangeklaagd, mijn rijbewijs halen, stemmen, een bankrekening openen en een huurcontract ondertekenen. Kortom, er valt een hoop lol te beleven vanaf nu. Alleen bij de politie gaan (19), taxichauffeur worden (19), burgemeester spelen (25), brandweerman zijn (20) en het minimumloon voor volwassenen ontvangen (23) liggen nog in het verschiet. Eerst maar eens leren koken. En strijken. Ik mag klagen over dat het vroeger allemaal beter was. Nostalgische gevoelens hebben bij lang vervlogen tijden siert mij vanaf nu. Het mag allemaal, want ik ben volwassen.

Maar goed, even serieus. Vandaag is dus mijn 18e verjaardag. Het afgelopen jaar was écht het mooiste, leukste en beste jaar uit mijn leven – ik kan alleen maar hopen en bidden dat de volgende jaren nog mooier worden. De afgelopen jaren is God bij me geweest en heeft Hij me altijd gedragen. Niet dat het altijd makkelijk was, maar wel dat Hij mij nooit heeft losgelaten. Hij heeft iets in mij gelegd dat ik de rest van mijn leven uit mag dragen. Daarom kan ik eigenlijk niet meer dan dankbaar zijn. “Uw genade is mij genoeg.“ Dat is de kracht waaruit ik wil leven.

Hoe je een verjaardagsblog afsluiten moet weet ik niet, dus sorry voor het ietwat abrupte einde. Ik heb echt een tijd na zitten denken, maar ik heb werkelijk waar geen flauw idee!

Wat zou er gebeuren met de woorden uit onze taal die met zien te maken hebben? Ik denk dat die woorden nog steeds zouden bestaan, maar een veel vagere betekenis hebben dan nu. Zien zou dan niet meer betekenen ‘iets met je ogen aanschouwen’, maar veel meer zoiets als ‘begrijpen’ of ‘snappen’. Op die manier wordt het nu namelijk soms ook al gebruikt. Zien zal dan een synoniem zijn voor begrijpen. Sterker nog, niemand zal ook nog maar het idee hebben dat het ooit iets anders betekend heeft. Mensen die achter zien een visueel iets denken worden voor gek verklaard. Naarmate men meer en meer van het ware zien verwijderd werd – het zien met je ogen – werd de betekenis ook steeds vager. Het concrete zien werd vervangen voor een vager iets, totdat het uiteindelijk niets meer betekent dan snappen. Zo ook met God.

Ik denk niet dat er ooit een mens geweest is – op Jezus na – die God zo gezien heeft als dat Adam dat deed. Niemand heeft ooit zo dichtbij Hem gestaan als hij. Maar acute blindheid trad op na de zondeval. En hoewel Adam God niet meer werkelijk kon zien, wist hij nog wel veel van wie Hij is. Zijn kinderen waarschijnlijk al iets minder. Maar de zonde had de mens overwonnen, en zo kwam het dat wij allemaal in feite blind geboren zijn. Van nature kan de mens God niet meer zien, haar ogen zijn gesloten. De concrete God is veranderd in een vaag concept, net zoals in het land van de blinden het visuele zien is veranderd in een vaag soort van begrijpen. Hoe langer en verder we bij God vandaag komen, hoe slechter ons beeld van Hem zal zijn. Daarom moeten onze ogen geopend worden. Wat wij ‘zien’ noemen is niet meer dan een heel vage afspiegeling van het werkelijke zien. Het aanschouwen van onze Hemelse Vader. De zonde maakte ons blind, maar de genade maakt dat onze ogen geopend worden.

“Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen, doch straks van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik onvolkomen, maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.” – 1 Kor 13:12.

Andere posts:
Het gebedsexperiment
Het Land achter de Sterren
De God van de Romantiek

Niet alleen zijn muziek is gaaf, ook zijn teksten zijn mooi. Je moet er van houden – dat geef ik meteen toe – maar als je het mooi vindt dan vind je het meteen geweldig. Op zijn nieuwe album Rehab: The Overdose staan ook weer supergoede nummers. Chase That is echt geweldig, net als Strung Out en Like That. Van zijn vorige album Rehab zijn de nummers Amp It Up, God is Enough, 40 Deep en High aan te raden. Als ik toch nummers aan het noemen ben dan ook maar van het album daarvoor: Rebel. Van dit album zijn de nummers The Bride en Desperate leuk. De albums daarvoor moet je als je de muziek leuk vindt zelf maar even gaan onderzoeken! Ikzelf vind zijn laatste drie albums (die ik genoemd heb dus) de beste. Om het af te maken nog twee nummers die op geen enkel album staan: Hands High en Dream.

Voor vandaag dus even deze muziek! Vind je het leuk; voel me vrij om er meer van op te zoeken of te vragen. Vind je het niks, voel je vrij om deze blog even over te slaan;)


“God in the flesh / Son I confess / But until God stepped in / And paid our debt / We deserve wrath / All that he had / The wages of sin / Equals death / Do the math” – Lecrae, Amp It Up.

“Used to want a lotta things / All the stuff that’s on TV / Education, cars, and clothes / Fashion lights and jewelry / (Focused on the wrong stuff) / Now I got my eyes on you / And now I know that / God is enough” – Lecrae, God is Enough.

Andere posts:
Veel geprezen, nooit gelezen.
Wat als je oog in oog staat met de Schepper?
De Here God, want Hij heeft ze allemaal op pad gestuurd!

“Stel dat persoon A zegt: “Hij bedoelt wat ik erin zie.” En persoon B zegt: “Nee, hij bedoelde wat ik zeg.” – dan denk ik dat het goed is om te zeggen: “Waarom bedoelde hij niet allebei de dingen, als allebei de opvattingen waar zijn? En als er nog een derde en een vierde opvatting is, en als iemand nog iets totaal anders dat waar is in deze woorden ziet, waarom zouden we dan niet kunnen zeggen dat al deze opvattingen bedoelt worden door de schrijver? Als de schrijver een werktuig is geweest van de Levende God, waarom zou Hij de boeken dan niet aanpassen aan de levens en denkwijzen van de vele mensen die er verschillende maar toch ware opvattingen in zien?”

Als het aan mij ligt (dit is mijn eigen overtuiging) zou ik een Bijbelse waarheid het liefst zo schrijven dat iedere waarheid die men maar in de Schrift zou kunnen lezen in mijn woorden weerklinkt. Liever dat dan dat ik mijn eigen mening zo stellig uitdruk dat ik alle andere waarheden verwerp.

(…) En tenslotte, Heer, als wij mensen Mozes’ woorden minder scherp zien, zou Uw heilige Geest dan niet de vele andere waarheden kennen die wij in deze woorden zouden kunnen lezen? Zou dat kunnen; zelfs als Mozes zelf maar één enkele waarheid met zijn woorden wilde zeggen? In dat geval moet wat door hem bedoelt werd wel verhevener en belangrijker zijn dan alle andere waarheden. Maar hoe het ook zij, wilt U ons deze waarheid laten zien, of een andere waarheid in deze woorden als U dat wilt. Of U ons nu hetzelfde wilt laten zien als Mozes of iets anders naar aanleiding van dezelfde woorden; geef dat wij door U gevoed en door geen dwaling misleid worden.

Vrij hertaald naar delen van Augustinus Confessiones XXXI 42 en XXXII 43.

Dit gedeelte uit Augustinus’ boek las ik vanochtend. Het hoofdstuk waarin dit gezegd wordt gaat over Genesis, waarin staat “In den beginne schiep God…” (vandaar ook de verwijzing naar “Mozes’ woorden”) Anders dan vaak wordt gedacht was Augustinus – en veel kerkvaders met hem – geen uitgesproken aanhanger van de zesdaagse schepping. Het standpunt dat Augustinus in de eerste twee alinea’s probeert te verdedigen is dat het gevaarlijk is om een Bijbelse waarheid – of wat jij denkt dat waar is – zo te zeggen dat je daarmee alle andere opvattingen uitsluit. Het is in zijn ogen beter om bescheiden te zijn en waarheden zo algemeen mogelijk te presenteren. Daarmee voorkom je dat je blik te beperkt wordt en dat je andere opvattingen – die misschien wel meer waarheid bevatten dan de jouwe – op voorhand al uitsluit.

In de laatste alinea doet Augustinus een gedurfde uitspraak. Wat hij zegt komt eigenlijk hier op neer: “Het kan zijn dat Mozes met wat hij zei maar één enkel ding wilde zeggen, maar het is mogelijk dat God aan latere lezers met diezelfde woorden iets anders duidelijk wil maken dan dat Mozes in eerste instantie bedoelde.” Dat dit een gevaarlijk idee is beseft Augustinus zelf ook. Kun je door dit te zeggen niet heel makkelijk in de valkuil lopen dat je gewoon elke tekst uitlegt zoals jij het wilt? Daarom zegt Augustinus het volgende: “Of God ons nu hetzelfde duidelijk wil maken als dat de schrijver bedoelde, of dat Hij ons iets anders wil zeggen; het belangrijkste is dat we erdoor gevoed worden en dat we niet worden misleid.” Het is voor hem van groot belang dat het inderdaad God is die deze ‘andere waarheid’ aan ons wil openbaren, en dat het niet onze eigen opvatting is die we in een tekst denken te lezen. Daarom bidt hij God zo nadrukkelijk dat het hem tot voeding zal zijn en dat het hem niet misleiden zal.

Wat vind jij van deze gedachten? Is het beter om een duidelijk standpunt in te nemen als het om discussies als bijvoorbeeld de Schepping gaat, of kun je beter een meer algemeen standpunt innemen? En is het mogelijk dat God ons een andere waarheid duidelijk wil maken dan dat een schrijver in de Bijbel in eerste instantie bedoelt? En zo ja; hoe zorg je ervoor dat je niet misleid maar gevoed wordt?

Andere posts:
Waar was God voordat Hij de tijd schiep?
Zijn alle mensen voor God gelijk?
Gevoel is geen goede raadmeester (maar wel gaaf)

Mag ik je een persoonlijke vraag stellen? Je hoeft het niet te zeggen natuurlijk, maar probeer eens in je hart te kijken. Probeer het eens voor jezelf na te gaan. Waarom geloof jij in God? Wat is voor jou de belangrijkste reden om te geloven? Is het het gevoel van geluk en vreugde dat je ervaart wanneer je christelijke muziek luistert? Is het omdat je tijdens je opvoeding het geloof met de paplepel ingegoten hebt gekregen? Zijn het – zoals bij mij – de ogen van je opa vol van rotsvast vertrouwen in God voordat hij stierf? Is het de bijna hemelse sfeer van de kerk waar je naartoe gaat? Zijn het de argumenten die je voor je geloof kunt geven? Is het het prachtige Boek dat we hebben? De mooie woorden die Jezus sprak? Zijn het de momenten in je leven waarin het lijkt dat God je gedragen heeft? Of is het eigenlijk ‘niets’, geloof je gewoon? Heb je er niet bij stilgestaan? Is het de natuur waarin je iets van God ervaart? Is het het wonder van de geboorte van een kind? Is het misschien je vriend, vriendin of partner in wie je iets van God ziet? Zijn het de liedjes die je vroeger luisterde? Waarom zou je geloven?

“Meester, we zouden graag een teken van u zien.“, zeiden de Schriftgeleerden tegen Jezus. Heb jij God ook weleens om een teken gevraagd? Ik heb dat wel gedaan. Meer dan één keer. Zou het een teken van zwakheid zijn? Laat het zien dat ik nog ongeloviger ben dan Thomas? Misschien wel. Misschien is het wel een teken van zwakte, misschien ook wel een teken van hoogmoed. Wie ben ik om God om een teken te vragen? Jezus’ antwoord aan de Schriftgeleerden was dit: “Dit is een verdorven en trouweloze generatie. Ze verlangt een teken, maar zal geen ander teken krijgen dan dat van de profeet Jona. Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van een grote vis zat, zo zal de Mensenzoon drie dagen en drie nachten in het binnenste van de aarde verblijven.” Wat Jezus hier zegt is dat het enige teken dat deze mensen zullen krijgen, is dat Hij zal sterven en na drie dagen uit de dood zal opstaan. Alleen de Opstanding. Het gekke is dat Jezus voordat deze discussie met de Schriftgeleerden losbarstte iemand genezen heeft – en zij waren erbij! Blijkbaar was dat teken voor hen niet genoeg. En voor jou? Welk teken is voor jou genoeg?

Het citaat hierboven van Luther zette mij vandaag aan het denken. Volgens hem zou zelfs als een engel uit de hemel neer zou dalen zijn geloof niet veranderen. Hij had genoeg aan wat hij had – de Bijbel, de heilige Geest, de doop en het avondmaal. Meer had hij niet nodig. Hij verlangde niet naar een teken. Niet naar een hemelse vingerwijzing of de verschijning van een engel die tot hem spreken zou. Ik denk dat Luther een belangrijke waarheid ontdekt had, namelijk dat geloof het meest wordt gevoed door de heilige Geest in ons – niet door Gods werk om ons heen. Vaak zijn we op zoek naar tekenen van God in onze omgeving. We luisteren naar genezingsverhalen of willen Gods aanwezigheid ervaren. We zijn op zoek naar wonderen, getuigenissen, inzichten en wijsheden. We willen God zien in Rede en in Gevoel. God moet inspelen op al onze zintuigen, pas dan geloven we dat Hij er is. Maar stel dat Hij geen nieuw teken meer geven zou. Stel dat je God niet meer zou ervaren. Stel dat je geen argumenten meer zou weten. Stel dat God niet als een engel aan je zou verschijnen. Stel dat je het zou moeten doen met wat je hebt.

Zou je geloven als het enige dat je hebt Jezus’ Opstanding zou zijn?

Andere posts:
Jouw hart is net een vuurtje
Bij God vind ik waar ik naar verlang
De christen die twijfelt

De mensen die mijn blog al wat langer volgen weten het al. Ik houd van klassieke muziek. En dan vooral van Mozart. Noem me oud, raar, vaag, gek of bedenk zelf iets origineels – ik vind het mooi en ik zal het mooi blijven vinden. Er gaat niets boven de muziek die gecomponeerd is door de grootste musici uit de geschiedenis. Ik heb net een aantal nieuwe cd’s uit mijn moeders kast gepakt om op de computer te zetten. Even mijn verzameling uitbreiden – en dat gaat natuurlijk helemaal digitaal. Na Vivaldi en Brahms ben ik nu bezig een aantal cd’s met orgelconcerten van Bach te importeren. Een behoorlijk werk natuurlijk, maar zo kom je nog eens wat tegen! Een echt heel mooi stuk van Vivaldi dat ik net tegenkwam is dit: Et In Terra Pax Hominibus. Een prachtig stukje orgel van Bach vond ik ook: Toccata and Fugue in D minor. Ondertussen ben ik begonnen om een aantal stukken van Handel op de computer te zetten.

Ken je dit stukje - Badinerie van Bach? Of dit stuk van Telemann? Als je de tijd kun neemt je even gaan zitten voor het begin van de Mattheüs Passion: Kommt, Ihr Töchter, Helft Mir Klagen. Inmiddels ben ik aangekomen bij de cd’s van Corelli. Maar goed, waar was ik. Oja, wat vind je van dit pianostuk van Bach? Siciliano. Ik moet trouwens zeggen dat ik van de muziek zelf weinig te vertellen weet – alleen dingen die ik gelezen heb. Ik speel zelf geen instrument, ik kan er alleen maar naar luisteren. Van genieten. Deze klassieke meesters konden muziek componeren die het – vind ik;) – op geen enkele manier haalt bij de muziek van vandaag. Al moet ik eerlijk zeggen dat de stukken hierboven nog lang niet de mooiste stukken zijn. Ook niet de stukken die op mij de meeste indruk hebben gemaakt. Een prachtig deel uit het Requiem van Mozart dat daar zonder twijfel wel bijhoort is dit. Het Confutatis en het Lacrimosa. Als er iets prachtig is dan is dit het wel. Het hele Requiem trouwens, maar deze delen zijn voor mij wel hoogtepunten. Wat vind je trouwens van deze twee vrolijke pianostukken van Mozart? Mozart Piano Concerto No.23 : Presto en Piano Concerto No.25 : Allegretto. Trouwens, wat vind je van dit meer gedragen en rustige pianostuk van ‘Wolfie’? Piano Concerto No.18 : Andante un poco sostenuto.

Zo, dat was wel weer even genoeg muziek voor vandaag. Om af te sluiten nog een beetje opera uit Die Zauberflöte: Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen. Maak je trouwens geen zorgen, ik word niet boos op je als je dit staaltje virtuositeit niet helemaal zo waardeert als dat ik dat doe;) Ieder z’n smaak he! Inmiddels heb ik alle cd’s op mijn computer gezet, dus ik kan voorlopig weer even vooruit. Ruim 40 uur muziek!

Luister jij weleens naar klassieke muziek? En zo ja, wat zijn jouw favoriete stukken? Zo nee, van welke muziek kun jij genieten? Ik ben benieuwd!

Andere posts:
Miserere mei, Deus.
Toen het Requiem begon
Beethovens Negende Symfonie

Wat vind jij van het bovenstaande citaat van Luther? Zou het echt zo zijn dat God altijd al geweten heeft wie er wel en wie er niet naar de hemel gaan? Zou het echt zo zijn dat onze keus al vast ligt? Zou het echt zo zijn dat mensen, engelen en alle andere schepselen geen vrije wil hebben? Is de mens gedoemd om te doen zoals voorgeschreven is? Het woord uitverkiezing – predestinatie – heeft in veel christelijke monden een negatieve bijsmaak. Maar uitleggen wat uitverkiezing nu precies is lukt meestal niet. “Het is in ieder geval niet eerlijk!”, tenminste, dat hoorde ik een tijd terug iemand zeggen. Is uitverkiezing werkelijk een oneerlijk instrument van onze God, of valt dat allemaal wel mee? Vandaag ga ik proberen uit te leggen wat uitverkiezing precies betekent, door verschillende stromingen te behandelen en op de belangrijkste punten in te gaan.

Genade verdien je niet
Gods soevereiniteit (zijn vrijheid om te doen en laten wat Hij wil) lijkt in strijd te zijn met de vrije wil van de mens. Als God kan doen wat Hij wil, hoe kan de mens dan vrij zijn? Er is geen ander onderwerp dat dit probleem zo duidelijk aan de kaak stelt als de leer van de uitverkiezing. Voordat we gaan kijken naar de verschillende uitverkiezingstheorieën, gaan we eerst kijken naar een bijzonder geval van uitverkiezing in het Oude Testament. Namelijk die van het Joodse volk. We zien daar gelijk een van de meest fundamentele eigenschappen van de uitverkiezing – namelijk dat God enkel en alleen uit ‘genade’ kiest. Zijn keus voor het Joodse volk was gebaseerd op Zijn liefde en genade, niet op de verdiensten van het volk. Genade verdien je niet, maar ontvang je slechts. Iemand die ‘uitverkoren’ is kan en mag zich daar dus niet op voor laten staan, omdat het niet zijn eigen verdienste is.

Uitverkiezing is niet vrijblijvend
We zien dus dat de uitverkiezing een keuze van God is, niet een van onze kant. God verkiest. Toch is deze uitverkiezing daarom niet vrijblijvend. Een vaak gehoord argument tegen de uitverkiezing is dat het dan niet meer uitmaakt wat de mens doet. “Als alles al vast ligt, maakt het ook niet meer uit wat ik doe!” Dit is een gevaarlijke misvatting die eenvoudig te weerleggen is. Laten we nog een keer naar het volk van Israël kijken. We hebben gezien dat Gods keus voor Israël er een van genade en liefde was van Gods kant, niet door de goede werken van de Joden zelf. Hoewel de Joden hun uitverkiezing niet verdient hadden, hadden ze wel een verplichting tegenover God. Ze waren welliswaar uitverkozen, maar dat betekende niet dat ze konden doen en laten wat ze wilden. Sterker nog, er was geen volk dat zo door God ‘bekeken’ werd als de Joden! Uitverkoren zijn draagt dus een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Eeuwenlang waarschuwden profeten op het gevaar van het niet nakomen van Gods geboden. Zou het volk Zijn regels in de wind slaan, dan zou de ‘status’ van uitverkoren volk herroepen worden en zou het Joodse volk niet meer Gods volk zijn.

Augustinus’ uitverkiezingsleer
Augustinus is een van de eersten die de uitverkiezingsleer uitwerkt en zijn ideeën worden grotendeels door Luther overgenomen. In zijn ogen is genade een geschenk van God, dat de mens niet verdient maar wel ontvangen kan. Verlossing is dus een Goddelijk geschenk. We kunnen het niet zelf ‘bereiken’ of ‘doen’, maar God doet het in ons – het is dus God die de mens verlost, niet de mens zelf. Deze theorie heeft geleid tot de eerste en misschien wel meest fundamentele vraag over de uitverkiezing. “Als we voor onze verlossing volledig van God afhankelijk zijn en niet iedereen verlost wordt, bepaalt God dan niet van tevoren al wie er gered wordt?” En hiermee komen we dus ook tot de kern van de uitverkiezing. Is het zo dat God van tevoren al weet wie er wel en wie er niet behouden worden? En betekent dit dat de mens geen vrije wil heeft?

Calvijns uitverkiezingsleer
Calvijn is een van de mensen die zich met deze vraag bezig heeft gehouden. In de Institutie van de christelijke religie zegt Calvijn dat God volledig vrij is in het kiezen wie Hij wel en wie Hij niet redt. De mens is te zondig en te gebroken om daar zelf een rol in te spelen en dus is God helemaal vrij om te verkiezen wie Hij wil. Zoals een pottenbakker vrij is om te doen en laten wat hij wil met de vaten die hij maakt, zo is God vrij om ons te redden of te verdoemen zonder daarvoor een speciale reden te hebben. Deze theorie botst met de leer die Augustinus ontwikkelde. Voor Augustinus was uitverkiezing Gods geschenk van genade aan de mens. Uitverkiezing laat zien hoeveel God om de mens geeft. Augustinus keek dus alleen naar de mensen die wel gered werden, maar wat gebeurt er met de mensen die niet worden gered? Volgens Calvijn is het zo dat God ‘geen half werk kan doen’. Als God kiest wie er wel gered worden, dan kiest Hij ook wie er niet gered worden. Uitverkiezing is voor Calvijn dus – anders van voor Augustinus – niet alleen Gods genade, maar ook zijn verdoemenis. God keus om sommigen te verlossen is volgens hem net zo bewust als Gods keus om sommigen te verdoemen.

Enkelvoudige en dubbele uitverkiezing
We komen daarmee op twee belangrijke ‘vormen’ van de uitverkiezing. Die van enkelvoudige uitverkiezing en dubbele uitverkiezing.  Enkelvoudige uitverkiezing is wat Augustinus zei; dat God alleen kiest wie er gered worden en de rest als het ware ‘laat voor wat het is’. Dubbele uitverkiezing houdt in dat God zowel mensen de Hemel binnenlaat als dat Hij anderen naar de hel stuurt. Dit is de leer die Calvijn verkondigde. Enkelvoudige uitverkiezing kent dus één besluit – alleen het besluit om te redden. Dubbele uitverkiezing kent twee besluiten, namelijk om te redden en om te verdoemen.

Arminius’ uitverkiezingsleer
De laatste belangrijke naam met betrekking tot de uitverkiezing die ik wil noemen is die van Arminius. Hij was het met Augustinus en Calvijn eens dat God altijd al geweten heeft wie er tot geloof zouden komen, maar benadrukt daarbij de vrije wil van de mens. Calvijn zag het geloof als genade van God – als een geschenk. Arminius zei dat het geloof een keus was van de mens die de mens uit vrije wil maakt. Jezus stierf voor onze zonde en maakte verlossing mogelijk voor alle mensen, maar de mens zelf moet eerst tot geloof komen. Het is het individu dat moet antwoorden op dit aanbod door zich over te geven aan God. Het is dus de vrije wil van de mens die uiteindelijk maakt dat iemand wel of niet verlost wordt.

Ik heb hiermee natuurlijk niet de hele uitverkiezingsleer behandeld. Misschien dat ik binnenkort aan de hand van een aantal tegenwerpingen ga proberen om de leer verder uit te werken. Mocht je zelf aanvullingen, opmerkingen, vragen of tips hebben dan hoor ik het natuurlijk graag!

Andere posts:
Gaat iedereen verloren?
Zijn alle mensen voor God gelijk?
Dagboekje – Spreuken 29:13

Je zou dus – gek genoeg – kunnen stellen dat alleen de grootste heiligen weten hoe sterk de zonde is. Juist omdat Jezus nooit gezondigd heeft weet Hij wat de zonde is. Ik ken geen andere situatie waar deze ‘regel’ geldt, maar als het over onze zondigheid gaat dan kun je stellen dat hoe meer je erin verzeilt raakt, hoe minder je ervan af weet. En ergens is dit misschien wel een geruststelling, want dit betekent dat we mogen weten dat Jezus ons door en door begrijpt. Hij heeft hetzelfde meegemaakt als wij, behalve dat Hij niet zondigde en wij dat wel doen. Hij kent ons. Sterker nog, alleen Hij kan ons helpen om de zonde te overwinnen – juist omdat hij de Overwinnaar is! Willen we meer begrijpen van de zonde dan moeten we niet zoeken naar een zondaar, maar naar de Heilige. 

Ps: Even een spreuk van >Blaise Pascal over de (on)zin van goede spreuken (en Nieuwjaarsvoornemens;)):

“Alle goede spreuken zijn reeds op de wereld; men verzuimt slechts om ze toe te passen.“

Andere posts:
Jezus – zonder stalen zenuwen
Stijgen als een arend (en zinken als een baksteen)
Ik zou graag wijs willen zijn

Dante was een Italiaans dichter en schrijver die geboren werd in Florence. Hij leefde in de 13e en begin 14e eeuw. Zijn boek La Divina Commedia bestaat uit drie delen; Inferno (hel), Purgatorio (vagevuur) en Paradiso (paradijs). Het verhaal gaat ongeveer als volgt. Dante vertelt over een reis die begint in de Paasweek van het jaar 1300, waarbij hij als eerste door de hel reist. Hij komt daar onder andere bekende mythische figuren tegen die volgens het verhaal daar zouden verblijven. Vervolgens gaat hij naar het vagevuur waar hij weer anderen tegenkomt, totdat hij uiteindelijk in de hemel komt. In de hel reist hij mee met Vergillius, een beroemde Romeinse dichter. Vergillius neemt Dante mee tot aan de hemelpoort, waarna een andere gids – Beatrice – hem door de hemel leidt. Tijdens zijn reis beschrijft hij alles wat hij ziet en hoort.

Het leuke aan Dantes gedicht is dat er allemaal historische figuren in voorkomen die hij verwerkt in zijn verhaal. Zo komen Dantes politieke en persoonlijke tegenstanders vaak in de hel terecht, terwijl de mensen die hij bewondert zich meer dan eens in het Paradijs bevinden. Maar wat moeten wij hier nu mee? En wat heeft deze man met ons te maken? Daarmee komen we tot het antwoord op de vraag die ik in de titel stel. Ik zei al dat Dante veel van wat hij ziet beschrijft; zo ook de hel. Zijn gedicht is een fictief verhaal en we moeten aan deze uiterlijkheden niet teveel aandacht besteden. Maar doen we dat inderdaad ook niet? Dat is maar de vraag. Misschien dat jouw beeld van de hel stiekem wel heel erg getekend is door het werk van deze oude Italiaan!

De hel wordt door de eeuwen heen steeds meer afgeschilderd (vaak letterlijk) als een plek waar vuur is en waar mensen worden gepijnigd door Satan en zijn duivelen. Maar klopt dat beeld wel? Dat is nog maar de vraag. In de Bijbel wordt gesproken over vuur en de hel, waarbij meestal de Gehenna wordt gebruikt als voorbeeld. Dat was een afvalstortplaats bij de vallei Hen waar altijd vuur brandde en ongedierte rondliep. Je zou kunnen zeggen dat het inderdaad leek op de plaats die wij ‘hel’ zouden noemen. En dit is ook de hel zoals Dante die in zijn gedicht beschrijft. Sterker nog, volgens sommige deskundigen was hij degene die dit beeld van de hel ‘publiekelijk’ maakte. In de tijd voor Dante zag de hel er in de ogen van velen anders uit – of eigenlijk ‘niet’. Men kon zich er geen voorstelling van maken.

Over één ding is iedereen het echter eens. De hel is de plek van absoluut, onmiskenbaar en verschrikkelijk lijden. De pijn die men daar voelt is op geen enkele wijze vergelijkbaar met de ergste pijn die een mens hier op aarde zou kunnen ervaren. Maar wat is die pijn dan? Waar komt die pijn vandaan? Is het inderdaad de lichamelijk pijn van het vuur, of heeft die pijn een andere oorsprong?

Interessant is hierbij het lijdensverhaal van Jezus. Hij wordt meerdere keren gemarteld. Hij krijgt vreselijke lichamelijke pijn te verduren. Hij draagt zijn kruis langs de Via Dolorosa – de weg van het gerechtsgebouw naar Golgotha – en wordt gekruisigd. De pijn die zijn lichaam te verwerken heeft gekregen moet ondragelijk zijn geweest. En toch klaagde Hij niet. Hij deed Zijn mond niet open. Totdat Hij het uiteindelijk uitriep: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?” En dat is denk ik de ergste pijn. Het verlaten zijn. De fysieke pijn en dood is niet het ergste, maar de geestelijke dood. Het gescheiden zijn van God. Het niet meer door God gekend* te worden, zoals in Mattheüs staat.

Is er nou wel of geen vuur in de hel? Hm, die vraag durf ik niet te beantwoorden. Hoe het daar is weten we niet en komen we hopelijk ook niet te weten. Toch denk ik dat het beeld van de hel als plek waar vuur is – en waar dat voor de pijn zorgt – teveel bepaald is door Dantes werk. Ik denk dat de hel een plek is waar de grootste pijn voortkomt uit het feit dat God er niet is. Dat we van Hem gescheiden zijn. Dat er geen waarlijk leven is, geen vreugde, geen blijdschap. Geen schoonheid en geen liefde. Waar men in eeuwigheid zonder de Schepper leeft. Op een plek waar zelfs de God van Hemel en Aarde níet is. Kun je je die pijn voorstellen? Ik denk dat deze geestelijke verlatenheid duizenden malen erger is dan de ergst mogelijke lichamelijke pijn.

Misschien is de hel wel veel meer een plek van geestelijk afsterven, dan van fysieke aftakeling.

Andere posts:
Jezus werd verwekt, wij werden geschapen
Zonde en identiteit
Wij leven in een burgeroorlog

Op bloggebied ga ik een andere weg inslaan. De afgelopen 3 maanden heb ik heel veel gepost – iedere dag een blog. Vanaf nu zal ik minder vaak gaan bloggen en zullen de blogs ook onregelmatiger verschijnen. Het bloggen volhouden in het tempo waarop ik het de afgelopen tijd heb gedaan lukt gewoon niet, en ik denk dat het ook voor mij weer even goed is om rustiger aan te doen met al het schrijven. Maar wees niet ongerust, er zullen natuurlijk ook dit jaar weer veel nieuwe blogs te lezen zijn! (En uiteraard zo nu en dan ook gewoon een leuke, indrukwekkende of bijzondere quote!)

Hopelijk kan ik jullie dit jaar weer aan het denken zetten, en kunnen we samen weer iets dichter naar God toe groeien. Samen weer iets meer zien van wie Hij is.

Mocht je tips, opmerkingen of weet-ik-veel hebben, dan hoor ik het graag! Dat kan tegenwoordig trouwens hier. En heb je het nieuwe uiterlijk van de blog al gezien?

Geniet nog even van de laatste vakantiedagen!
Gelukkig, gezegend en gezond 2011 allemaal :D..

Vandaag is de laatste dag van het jaar en daarom leek het me leuk om even iets totaal anders te doen. Hieronder staat mijn oefenbetoog Nederlands (eind januari heb ik een tentamen betoog schrijven). Het gaat over de Publieke omroep en een speciale kinderzender. Veel leesplezier!

Oja, voor ik het vergeet… wat ik hier allemaal zeg is niet helemaal mijn mening;)

Geen overbodige kindervijver in het publieke landschap

“If music be the food of love, play on.” Zo begint Shakespears Twelfth Night, het verhaal over een verliefde hertog. Zijn liefde wordt gevoed door muziek; en zo wil Medy van der Laan onze liefde voor de publieke omroep voeden door ons van jongs af aan in een warm bedje vol kinderprogramma’s te stoppen. “Play on”, moet ze gedacht hebben, “dan gaan ze vanzelf van de Publieke Omroep houden.” Zo gedacht, zo gedaan. We krijgen zelfs een eigen slaapkamer – een publiek jeugdnet. Althans, als het aan deze staatssecretaris ligt. Zo kunnen we Hollands toekomst van jongs af aan bij de publieke omroep houden. Een goed idee, of verspilde moeite?

Piet Pietersen reageerde in het NRC treffend op het nieuwe stokpaartje van deze kersverse ambtenares. Hij stelt dat (1) het maar de vraag is óf onze kinderkens wel naar zo’n nieuw publiek jeugdnet gaan kijken, en dat (2) het nog maar te bezien valt of de Jeunesse door een publiek jeugdnet naar de Publieke Omroepen zullen blijven kijken. Aan de overkant is het gras altijd groener, en me dunkt dat het gazon bij de commerciëlen beter is gemaaid. Daar kan een publiek jeugdnet gewoonweg niet tegenop. De reputatie van bijvoorbeeld Jetix en Nickelodeon is simpelweg te groot. Onze plaatselijke snackbar Wilma gaat het niet winnen van haar grote broer MacDo. Over patat gesproken; onze Vlaamse vrienden hebben met Ketnet een jeugdnet van formaat – te ontvangen op nagenoeg iedere Nederlandse tv. Een Nederlands jeugdnet is alleen maar meer van hetzelfde.

Maar stél nu dat de Neerlandsche kijkbuiskinderen massaal overstappen op het beoogde publieke pareltje, dan is dat nog geen garantie voor een gouden toekomst. Op mijn afstandsbediening is het verschil tussen Nederland 3 en RTL 4 welgeteld één druk op de knop. De paar stuivers die de Publieke Omroep nog krijgt – na de gigantische bezuinigingen in de publieke sector – maken die ene klik nog verleidelijker. Tegenover ieder goed kinderprogramma op Zeppelin stelt RTL drie nóg betere programma’s. Het is publiek geheim – al zullen de Publieken er niet over reppen – dat de kijkcijfers van de commerciële zenders ten koste van de publieke omroepen hoger worden, en dat is niet zonder reden. Commercieel Nederland heeft het perfect in de gaten. Er valt geld te verdienen aan kinderen, veel geld. Tegen die commerciële klopjacht is geen enkel idealistisch schip opgewassen. We kunnen ons geld dus wel beter besteden. De witte vlag hijsen is geen teken van zwakte, maar van inzicht.

Maar wat dan met alle talentvolle programmamakers? Die zijn niet opgewassen tegen al dat commerciële geweld. Juist door hen op de publieke omroep een podium te geven, kunnen er geweldige kinderprogramma’s ontstaan. Toch? Ongetwijfeld. Veel publieke kuikentjes zullen er nu niet aan te pas komen, maar dit is dan ook de Grotemensenwereld. Het wordt tijd dat Publiek-gezind Nederland de ogen opendoet en ziet dat het al lang niet meer om de idealen gaat. Goede programmamakers moeten programma’s maken die niet bij de commerciëlen te vinden zijn. Kinderprogramma’s zijn er zat. En trouwens, als je écht goed bent vecht je je wel via de commerciële piramide naar de top.

En hoe zit het dan met de representativiteit? Moeten de Publieke Omroepen niet álle groepen in de samenleving vertegenwoordigen? Nee. We koken niet meer in een grote pan onder een vuurtje van hout, en betalen doen we tegenwoordig allemaal via internet. Tijden veranderen. Get used to it. Toen onze Publieke Tro(t)s werd opgericht bestond er nog geen commercieel stelsel. Tegenwoordig wel. Laten we het geld dat we hebben dus maar besteden aan de groepen die niet vertegenwoordigd worden in Commercieel Nederland. Sommige groepen worden nu eenmaal genoeg voorzien buiten het Publieke bestel; zo ook met kinderen en jeugd.

Het laatste waar ik het over wil hebben is het geneuzel over nieuwsvoorziening. De jeugd zou niet meer kijken omdat het nieuws niet interessant genoeg geboden wordt. Dat klopt. Het interesseert ons niet. Over de schutting van de commerciële buren kijken heeft geen zin – die blijven toch beter. Als ik nieuws wil koop ik wel de Kidsweek. Trouwens; Jeugdjournaal bestaat al. Minder jeugdprogramma’s hoeft van mij niet, maar meer is al helemaal overbodig. Het Publieke zout heeft haar smaak al lange tijd terug verloren – een inhaalrace is zinloos. In plaats van goed te willen worden in dingen waar anderen veel beter in zijn, kun je beter de dingen die je wel kunt uitbuiten.

Kortom, wat mij betreft wordt het Publieke landschap niet verrijkt met een overbodige kindervijver. Er is te weinig geld, te weinig animo en er zijn beter alternatieven. Shakespeares eerder genoemde woorden eindigen met: “That it alone is high fantastical”. Van der Laans idealistische, betuttelende idee is pure fantasie. Ik slaap wel bij de (commerciële) buren. Kom je een keer logeren?

Het verhaal van Jozef vinden we in Genesis 37, waarbij voor ons nu vers 24 tot 31 belangrijk is. (Link). Laten we eens zorgvuldig naar de tekst kijken. Vers 24 zegt dat de broers Jozef namen en hem in de kuil wierpen. Daar is iedereen het over eens. Vers 25 zegt dat zij (de broers) gingen zitten eten, en toen een groep Ismaëlieten aan zagen komen. Maar nu komt het. Juda stelt dan aan zijn broers voor om Jozef te verkopen, maar wat gebeurt er dan?

“Als nu de Midianietische kooplieden voorbijtogen, zo trokken en hieven zij Jozef op uit den kuil, en verkochten Jozef aan deze Ismaëlieten voor twintig zilverlingen; die brachten Jozef naar Egypte.”

Wie is de zij over wie hier gesproken wordt? Zijn dat de broers, of de kooplieden? “De broers natuurlijk,” zullen veel mensen zeggen – en dat lijkt ook voor de hand te liggen. Maar wat zien we in het vers daarna?

“Als nu Ruben tot den kuil wederkeerde, ziet, zo was Jozef niet in den kuil; toen scheurde hij zijn klederen. En hij keerde weder tot zijn broederen, en zeide: De jongeling is er niet; en ik, waar zal ik heengaan?”

Ruben komt vol ontsteltenis tot de ontdekking dat Jozef niet meer in de put zit! Is het niet veel logischer dat de Ismaëlieten Jozef hebben verkocht aan de Midianieten?

“En Jozef zeide tot zijn broederen: Nadert toch tot mij! En zij naderden. Toen zeide hij: Ik ben Jozef, uw broeder, dien gij naar Egypte verkocht hebt.”

Gods cadeau zou als het ware steeds door je vingers moeten glippen – alleen dan op een positieve manier. Hoe minder je het voor jezelf houdt, hoe meer je zult ontvangen. Gods Hemelse Schuren vol Genade zijn groter dan de graanschuren uit het verhaal van Jozef. Eigenlijk is het heel eenvoudig. Gods Wet is de Wet van het ontvangen van genade, en het doorgeven daarvan. Een licht zijn voor je omgeving, iets van Gods liefde doorgeven aan anderen. Maar laten we niet denken dat dat alles is, ‘je naasten liefhebben als jezelf’ is niet de hele wet. God liefhebben boven alles – het eerste en grote gebod. Deuteronomium 6:4-5. Met naastenliefde alleen zijn we er niet, met doorgeven alleen hebben we maar het halve verhaal gehad. God wil jouw leven veranderen. Helemaal op z’n kop zetten. 180 graden draaien. Je hart moet vernieuwd worden, je verlangens op Hem gericht. Het is in Nederland misschien niet moeilijk om christen te zijn – jezelf zo noemen is een fluitje van een cent – maar wil je écht christen zijn, dan kom je niet weg met het halve verhaal. Je moet jezelf overgeven aan Hem, je kruis op je nemen en achter Hem aangaan. Geloof me, het is best moeilijk om christen te zijn.

Andere posts:
God heeft mij niet gezien
Vreugde in de Hemel
Wij willen ook nog een eigen leven!

Vrolijk kerstfeest allemaal! Tussen alle diensten van de afgelopen tijd door, toch nog even een berichtje op kerstmis. Natuurlijk! Vandaag vieren we dat Jezus geboren is. Nu denk ik dat je het kerstverhaal inmiddels al zó vaak gehoord hebt, dat je het tijd vindt voor wat anders. Nu, daar ben ik voor;)

Voor vandaag even iets van school… (Ik weet het, het is vakantie – maar toch..) Ik ben met mijn profielwerkstuk dit jaar bezig met het onderwerp perichoresis, en voor een deel daarvan heb ik een aantal essays van C.S. Lewis samengevat. Een van die samenvattingen vind je hieronder. Zeker iets om over na te denken!

Lewis zegt dat het feit dat God mensen heeft gemaakt niet automatisch betekent dat alle mensen Gods kinderen zijn. De bijbel spreekt over Gods kinderen worden, wat aangeeft dat we niet vanzelf Gods kinderen zijn. Hij geeft het verschil aan tussen verwekken en scheppen, waarbij verwekken ‘vader worden van’ betekent en scheppen ‘maken’. Dit lijkt een klein verschil, maar ze vormt de essentie van zijn betoog. Jezus is voor alle tijden verwekt, niet geschapen. De mens daarentegen is geschapen, niet verwekt. Dit betekent dus dat God door de mens te scheppen, niet automatisch de vader van de mens geworden is. ‘God uit God, Licht uit Licht’ betekent hier dus heel treffend dat wat God verwekt God is, en wat de mens verwekt mens is. Maar wat God schept is niet God, en wat de mens schept is niet mens. Jezus was God omdat hij uit God verwekt is, de mens is mens omdat hij door God geschapen is. Lewis zegt dat de mens een standbeeld van zichzelf kan maken dat op hem lijkt, maar niet een dat leeft – we kunnen het niet tot leven (ver!)wekken. Zo heeft God ons geschapen als mensen, die zich verhouden tot God zoals het standbeeld tot de mens. Gelijk in gelijkenis, maar niet in leven. Een standbeeld leeft niet, en op diezelfde wijze leeft de mens niet. Ze moet eerst verwekt worden.

Jezus kwam naar de aarde, zodat wij verwekt kunnen worden. Zodat we met God kunnen leven, in een leven dat gericht is op Hem. We vieren vandaag feest omdat God Zijn Zoon naar de aarde stuurde, zodat hersteld kon worden wat verbroken was. Jezus kwam naar de aarde voor jou. Soms zijn er geen leukere dingen om te horen dan “Ik denk aan je.”, zeker wanneer je verliefd bent. En weet je, God dacht aan jou. Hij denkt aan je.

Je bent in Zijn gedachten.

Als Pasen verleden tijd is
Alle eer aan Hem, het is Pasen
En nu ligt Hij in een graf, verborgen achter een steen

Andere posts:
En toch houden we van Jezus!
Wat als God niet bestaat?
Jezus – gestorven, begraven, en eeh…

Aan de andere kant is deze vraag bijna niet te beantwoorden. Juist omdat God niet in de tijd leeft. Wij kennen namelijk niet iets dat buiten de tijd staat – we kunnen ons er geen voorstelling van maken. Al ons spreken over dingen die zijn, zijn eigenlijk alleen begrijpelijk te maken door te spreken over materie, ruimte en tijd. Vaak komt spreken over God neer op het volgende; niet zeggen hoe het wel is, maar proberen te zeggen hoe het in ieder geval niet is. Het is niet zo dat God tijd kent, het is niet zo dat Hij uit materie bestaat. Maar hoe het wel is? Dat weet ik niet.

Andere posts:
Waarom God dingen kapot maakt
Epistula non erubescit – over jouw geheimen
Het lam zal bijzonder weinig slaap krijgen